Tag Archives: PRAWO TURYSTYCZNE

Zmiany w dyrektywie 90/314 – komunikat Komisji Europejskiej

„Wraz z początkiem sezonu letniego Komisja Europejska proponuje unowocześnić unijne przepisy dotyczące pakietów podróży wakacyjnych, aby zapewnić urlopowiczom lepszą ochronę.

Do tej pory jako podstawa ochrony turystów w UE służyła dyrektywa z 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży. Gwarantuje ona kompleksową ochronę konsumentów rezerwujących zorganizowane wyjazdy wakacyjne, które obejmują np. przelot, zakwaterowanie i wynajem samochodu. Ochrona ta dotyczy m.in. prawa do otrzymania wszelkich niezbędnych informacji przed podpisaniem umowy, uzyskania pewności, kto odpowiada za wykonanie wszystkich usług w ramach pakietu wakacyjnego, i prawa do zagwarantowanej podróży powrotnej w przypadku bankructwa organizatora turystyki (…).

Zaproponowana reforma jest odpowiedzią na gruntowne zmiany zachodzące na rynku turystycznym. Obywatele coraz częściej i aktywniej dostosowują programy wakacyjne do swoich indywidualnych potrzeb, w szczególności korzystając przy tym z internetu w celu dokonania wyboru i połączenia ze sobą różnych wariantów podróży, zamiast decydować się na jedną z gotowych ofert wypoczynku z katalogu (…).

Dzisiejsze przepisy trudno jest stosować w dobie internetu, kiedy konsumenci coraz częściej nabywają w internecie pakiety wakacyjne dostosowane do indywidualnych potrzeb (korzystając z usług jednej lub wielu współpracujących ze sobą firm). W takich przypadkach nie mają pewności co do tego, czy jako konsumenci są objęci ochroną. Również usługodawcy nie mają jasności co do ciążących na nich obowiązków. Dlatego zaproponowana dziś aktualizacja przepisów z 1990 r. ma na celu przede wszystkim dostosowanie dyrektywy w sprawie podróży zorganizowanych do wymogów epoki cyfrowej. Oznacza to, że dyrektywa zapewni ochronę również 120 milionom konsumentów, którzy nabywają takie pakiety wakacyjne dostosowane do indywidualnych potrzeb.

Reforma pozwoli lepiej chronić konsumentów dzięki większej przejrzystości i wzmocnieniu ochrony w razie wystąpienia problemów. Nowe przepisy będą korzystne również dla firm, ponieważ Komisja zamierza znieść przestarzałe wymogi informacyjne, takie jak obowiązek dodrukowywania katalogów, a także zagwarantować wzajemne międzypaństwowe uznawanie krajowych systemów ochrony w przypadku niewypłacalności.

„W latach 90-tych większość Europejczyków wybierała oferty zorganizowanego wypoczynku z katalogów reklamowych i dokonywała rezerwacji w lokalnym biurze podróży”, powiedziała wiceprzewodnicząca Viviane Reding, komisarz UE ds. sprawiedliwości. „Od tego czasu dzięki przepisom europejskim miliony ludzi mogły bez stresu korzystać z wakacyjnego wypoczynku. Czasy się jednak zmieniły i musimy dostosować istniejące zasady do zmieniającego się rynku. Unijne przepisy dotyczące podróży zorganizowanych muszą odpowiadać wymogom ery cyfrowej i spełniać oczekiwania konsumentów. Dziś zwiększamy ochronę milionów konsumentów, którzy rezerwują pakiety wakacyjne dostosowane do indywidualnych potrzeb. UE dokłada starań, aby urlopowicze mogli spokojnie wyjechać na wakacje ze świadomością, że istnieje siatka bezpieczeństwa w razie pojawienia się problemów”.

„Turystyka jest ważnym źródłem wzrostu dla naszej gospodarki. W branży turystycznej działa aktualnie ok. 1,8 milliona firm, a zatrudnienie znajduje blisko 9,7 milionów osób, z czego znaczną część stanowią młodzi ludzie”, stwierdził wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej Antonio Tajani, komisarz odpowiedzialny za przemysł i przedsiębiorstwa. „Jeżeli turyści czują się bezpiecznie przy zakupie i korzystaniu z usług turystycznych w formie pakietów – na przykład kupując bilet na samolot i rezerwując wynajem samochodu lub zakwaterowania za pośrednictwem tego samego dostawcy – branża będzie się jeszcze szybciej rozwijać. Głównym celem dzisiejszej propozycji jest sprzyjanie wykorzystaniu wszystkich rodzajów pakietów wakacyjnych, zarówno tych on-, jak i off-line, przy jednoczesnym zapewnieniu wszystkim podróżnym zrównoważonego zestawu praw”.

Oprócz rozszerzenia istniejących zasad ochrony na pakiety wakacyjne dostosowane do indywidualnych potrzeb reforma przyniesie jeszcze inne nowe udogodnienia dla konsumentów i firm.

W odniesieniu do nabywców tradycyjnych i dostosowanych do indywidualnych potrzeb pakietów wakacyjnych dzisiejsza propozycja przyniesie:

  • bardziej rygorystyczne kontrole dopłat do ceny wyjściowej (cena może wzrosnąć o maksymalnie 10 proc.) i obowiązek przerzucenia obniżek cen na klientów w równoważnych warunkach
  • szerszy zakres uprawnień w przypadku odstąpienia od umowy: konsumenci będą bardziej elastyczni dzięki możliwości odstąpienia od umowy przed rozpoczęciem podróży, pod warunkiem zapewnienia organizatorowi rozsądnej rekompensaty; konsumenci będą również mogli rozwiązać umowę jeszcze przed wyjazdem i bez ponoszenia dodatkowych kosztów w przypadku klęski żywiołowej, zamieszek lub podobnych poważnych sytuacji w miejscu przeznaczenia, jeżeli te zakłócenia mogłyby wpłynąć na przebieg pobytu, np. gdy ambasady odradzają podróż do danego miejsca;
  • lepsze informacje dotyczące odpowiedzialności: konsumenci będą musieli zostać poinformowani w prostym i zrozumiałym języku, że organizator turystyki jest odpowiedzialny za właściwe wykonanie wszystkich objętych umową usług; aktualnie różnice między przepisami krajowymi dotyczące odpowiedzialności stron (organizatora podróży, punktu sprzedaży detalicznej lub obydwu tych stron) prowadzą do sytuacji, w której organizatorzy i detaliści odsyłają konsumenta do siebie nawzajem, przy czym żaden z tych podmiotów nie poczuwa się do odpowiedzialności;
  • lepsze możliwości dochodzenia roszczeń: w przypadku gdy usługa turystyczna nie została wykonana zgodnie z ustaleniami umowy, konsumenci mogą żądać nie tylko obniżenia ceny, lecz także zadośćuczynienia za wszelkie poniesione szkody niematerialne, zwłaszcza w przypadku nieudanych wakacji;
  • jeden punkt kontaktowy w razie pojawienia się kłopotów: konsumenci będą mogli składać skargi lub kierować roszczenia bezpośrednio do sprzedawcy detalicznego (biura podróży), od którego nabyli pakiet.

W odniesieniu do nabywców innych dostosowanych do indywidualnych potrzeb pakietów wakacyjnych dzisiejsza propozycja przewiduje:

  • prawo do odzyskania pieniędzy i, w razie potrzeby, zapewnienia podróży powrotnej w przypadku bankructwa sprzedawcy, przewoźnika lub innego dostawcy usług turystycznych podczas pobytu konsumenta na wakacjach;
  • lepsze informacje na temat tego, kto ponosi odpowiedzialność za wykonanie każdej z usług.

W odniesieniu do firm dzisiejsza propozycja pozwoli zmniejszyć formalności administracyjne i koszty przestrzegania przepisów dzięki:

  • stworzeniu równych reguł gry dla poszczególnych organizatorów podróży wakacyjnych;
  • zniesieniu przestarzałych wymogów dotyczących dodruku katalogów, co pozwoli organizatorom wycieczek i biurom podróży zaoszczędzić ok. 390 mln euro rocznie;
  • wyłączeniu z zakresu dyrektywy zorganizowanych podróży służbowych, co powinno przynieść oszczędności w wysokości do 76 mln euro rocznie;
  • wprowadzeniu ogólnounijnych przepisów w zakresie informacji, odpowiedzialności i wzajemnego uznawania krajowych systemów ochrony w przypadku niewypłacalności, co ułatwiłoby handel międzynarodowy.

Kontekst

Od ponad 20 lat dyrektywa z 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży (90/314/EWG) skutecznie zapewnia ochronę konsumentom rezerwującym zorganizowane wyjazdy turystyczne. Jej przepisy chronią europejskich konsumentów wyjeżdżających na wakacje i mają zastosowanie do zorganizowanych imprez turystycznych obejmujących co najmniej dwie z następujących usług: (1) transport, (2) zakwaterowanie, (3) inne usługi turystyczne, takie jak zwiedzanie z przewodnikiem, jeżeli przedmiotowe usługi są świadczone w okresie dłuższym niż 24 godziny lub obejmują nocleg.

Aktualna dyrektywa zapewnia ochronę, która obejmuje: wymogi informacyjne, odpowiedzialność organizatorów wycieczek za świadczenie usług turystycznych, co oznacza, że muszą oni zagwarantować wykonanie wszystkich usług objętych danym pakietem podróży wakacyjnych (np. przelot i zakwaterowanie w hotelu) na poziomie odpowiadającym wymaganym standardom, a także ochronę (zwrot zapłaconej zaliczki lub podróż powrotna), w przypadku gdy organizator turystyki staje się niewypłacalny.

Przepisy te trzeba zaktualizować, ponieważ rośnie liczba konsumentów, którzy za pośrednictwem internetu sami zestawiają własne pakiety podróży wakacyjnych. To z kolei oznacza, że osoby wyjeżdżające na wakacje nie zawsze mają pewność co do tego, że ich interesy będą chronione w razie pojawienia się kłopotów. Około 23 proc. konsumentów dokonuje rezerwacji tradycyjnych pakietów wakacyjnych, które są już objęte przepisami dyrektywy z 1990 r. w sprawie podróży zorganizowanych. Jednak kolejne 23 proc. konsumentów nabywa pakiety dostosowane do indywidualnych potrzeb, gdzie usługi są ze sobą łączone w odpowiedzi na potrzeby i preferencje klientów przez jedną lub więcej współpracujących ze sobą firm. Na przykład można zarezerwować transport i pobyt w hotelu u tego samego organizatora turystyki albo wynająć samochód za pośrednictwem strony internetowej, na której dokonało się rezerwacji lotu. Aktualne przepisy ani nie ułatwiają, ani nie uwzględniają tego typu porozumień, a jeżeli już to czynią, to w dwuznaczny sposób. W związku z tym konsumenci często nie są pewni przysługujących im praw, a usługodawcy – swoich obowiązków (zob. rys. nr 2 w załączniku). Z przeprowadzonego niedawno badania wynika, że 67 proc. obywateli UE myśli, że wykupienie takich „łączonych pakietów podróży” sprawia, że są oni objęci ochroną, podczas gdy w rzeczywistości tak nie jest.

Celem reformy jest w związku z tym zapewnienie odpowiedniej ochrony wszystkim osobom nabywającym usługi wakacyjne dostosowane do indywidualnych potrzeb, albo w formie pakietów, albo w postaci innych chronionych ustaleń.

Zaproponowana dzisiaj reforma jest wynikiem szeroko zakrojonych konsultacji. W listopadzie 2009 r. Komisja rozpoczęła konsultacje społeczne dotyczące przeglądu dyrektywy (IP/09/1824). Miały one pomóc ustalić możliwe sposoby zlikwidowania głównych niedociągnięć w obowiązujących przepisach w sprawie podróży zorganizowanych.

22 kwietnia 2010 r. Komisja zorganizowała warsztaty dla zainteresowanych stron, a 5 czerwca 2012 r. konferencję z udziałem zainteresowanych stron i państw członkowskich poświęconą przeglądowi dyrektywy w sprawie podróży zorganizowanych. W styczniu 2013 r. Komisja odbyła spotkanie z grupami konsumenckimi i czołowymi przedsiębiorcami z branży turystycznej, aby zastanowić się nad zmianą aktualnych unijnych przepisów w sprawie podróży zorganizowanych (MEMO/13/42).

Dodatkowe informacje

Komisja Europejska — dyrektywa w sprawie podróży zorganizowanych:

http://ec.europa.eu/justice/consumer-marketing/travel/package/index_en.htm

Strona internetowa wiceprzewodniczącej Viviane Reding, komisarz UE ds. sprawiedliwości:

http://ec.europa.eu/reding

Portal informacyjny Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości:

http://ec.europa.eu/justice/newsroom/index_en.htm

Źródło: komunikat prasowy KE z 9 lipca 2013 r.

Wkrótce powinien zostać opublikowany projekt dyrektywy.

 

„Odpowiedź” Ministerstwa Sportu Turystyki na apel o niedyskryminowanie biur podróży niezrzeszonych w izbach turystycznych

W niedawnym wpisie pt. Apel do MSiT o niedyskryminowanie biur podróży niezrzeszonych w izbach turystycznych odniosłem się do komunikatu na stronie internetowej Ministerstwa Sportu i Turystyki pt. Jak korzystać z Centralnej Ewidencji Organizatorów Turystyki i Pośredników Turystycznych?

W komunikacie tym znajdowała się informacja odnośnie tego, w jaki jeszcze inny sposób poza tytułową ewidencją klient może dokonać weryfikacji biura podróży:

5. DODATKOWE INFORMACJE

Dodatkowym sposobem weryfikacji biura podróży może być sprawdzenie, czy organizator imprezy turystycznej należy do jednej z organizacji zrzeszających biura podróży (np. Polskiej Izby Turystyki, Izby Turystyki RP, Polskiego Związku Organizatorów Turystyki).

Przykładowo, przynależność do Polskiej Izby Turystyki pokazuje, że biuro prowadzi działalność gospodarczą co najmniej rok, dostało pisemną rekomendację dwóch członków PIT oraz pozytywną opinię Rady Wojewódzkiego Oddziału PIT.

We wpisie tym zaapelowałem do Ministerstwa Sportu i Turystyki o usunięcie tej części komunikatu ze strony internetowej. Wskazałem, że powyższy komunikat stanowi przejaw myślenia życzeniowego, a nie opartej na faktach rzeczywistej analizy uzasadnionej w wolnorynkowej gospodarce, co prowadzi do dyskryminacji biur podróży niezrzeszonych w izbach turystycznych. We wtorek wysłałem też do MSiT pismo przygotowane w oparciu o ten wpis.

Wczoraj wieczorem zauważyłem, że fragment tego wpisu został usunięty.

Piotr Cybula

Obiekt noclegowy Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury już „legalny”

Ostatnio w dwóch wpisach poruszałem problematykę obiektu „Jurysta”, który jest prowadzony przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury.

W pierwszym z nich poruszyłem samą ideę prowadzenia takiego ośrodka przez KSSiP (Czy wiecie, że Krajowa Szkoła Sądownictwa i Prokuratury może Wam zorganizować grilla lub bankiet z DJ-em?). Dalej mam wątpliwości, czy w prawie czterdziestomilionowym państwie szkoła, która zajmuje się kształceniem sędziów i prokuratorów powinna zajmować się organizowaniem wesel, grilla czy bankietu z DJ-em.

Jaśniej przedstawia się sprawa braku wpisu tego ośrodka do ewidencji obiektów w których świadczone są usługi hotelarskie (“Jurysta” KSSiP bez wpisu do ewidencji obiektów noclegowych). Zgodnie z przepisami ustawy o usługach turystycznych obiekt taki powinien być wpisany do ewidencji prowadzonej w tym przypadku przez burmistrza Władysławowa. Jak wcześniej pisałem, obiekt ten nie było zgłoszony do tej ewidencji.

Tymczasem zgodnie z art. 601 § 4 pkt 3 Kodeksu wykroczeń, kto wbrew obowiązkowi świadczy usługi hotelarskie w obiekcie niezgłoszonym do ewidencji — podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.

W sprawie tej wysłałem zapytanie odnośnie braku wpisu tego ośrodka do wspomnianej ewidencji, bezpośrednio do Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury (13 czerwca), a później, w związku z nieuzyskaniem odpowiedzi, do samego ośrodka.

W dniu 24 czerwca 2013 r. w odpowiedzi na ostatnie zapytanie otrzymałem następującą odpowiedź:

OS ”Jurysta” z dniem 20.06.2013r. złożył stosowny wniosek  o dokonanie wpisu  do ewidencji obiektu świadczącego  usługi hotelarskie obiektu niebędącego obiektem hotelarskim w Urzędzie Miasta Władysławowo.

Ciekawy jestem ile razy sędziowie orzekali ostatnio w sprawach o popełnienie wskazanego wyżej wykroczenia i ile jakie wyroki wydawali…

Jeszcze raz powtórzę, ten przypadek pokazuje kolejny raz, że system reglamentacji usług hotelarskich w praktyce funkcjonuje bardzo źle, wręcz kuriozalnie.

Piotr Cybula

„Finał wyprawy na Bukowe Berdo. Instruktor naraził życie uczestników” („GW”)

Jak podała wczoraj „Gazeta Wyborcza”: 22-letni instruktor z Wrocławia, który w lutym br. wysłał grupę nastolatków w góry, stanie przed sądem za narażenie zdrowia i życia uczestników obozu. Akt oskarżenia wpłynął do sądu w Lesku”.

Więcej w artykule: Finał wyprawy na Bukowe Berdo. Instruktor naraził życie uczestników.

O sprawie tej wcześniej pisałem we wpisach:

Cytat dnia – “porozumienie między organizatorem a rodzicami”

Cytat dnia, czyli co to jest “wypoczynek”?

Cytat dnia, czyli kto szkolił SAS we Wrocławiu?

Czy Gmina Wrocław sponsorowała bieszczadzki wyjazd survivalowy?

Van der Coghen a “sprawa bieszczadzka”

Piotr Cybula

„Hoteliki” & UOKiK, czyli jak odpowiedzieć aby nie odpowiedzieć

W niedawnym wpisie pt. „UOKiK i “hoteliki” – zmiana stanowiska?” zwróciłem uwagę na stanowisko UOKiK odnoszące się do dopuszczalności używania zdrobnienia „hotelik” w sytuacji gdy obiekt w którym świadczone są usługi hotelarskie nie posiada odpowiedniej decyzji kategoryzacyjnej marszałka województwa.

Ze wskazanej w nim decyzji Prezesa UOKiK z 2012 r. wynika wyraźnie, że Prezes UOKiK uznaje, że takie nazwy wprowadzają w błąd. Stanowisko takie zajmowałem już wcześniej, ale stwierdzenie zawarte w powyższej decyzji było dla mnie zaskoczeniem. Wcześniej (dwukrotnie) otrzymałem z UOKiK stanowisko odmiennie. Wysłałem więc do UOKiK zapytanie, czy to oznacza, że UOKiK zmienił swoje stanowisko odnośnie do tego problemu. Otrzymałem poniższą odpowiedź:

W odniesieniu do używania przez przedsiębiorców oznaczenia „hotelik” dla obiektu, w którym świadczone są usługi hotelarskie aktualne pozostaje stanowisko Prezesa UOKiK wyrażone w decyzji DIH-4/1/2012 z dnia 27 stycznia 2012 r. We wspomnianej decyzji Prezes UOKiK uznał, że oznaczenie obiektu hotelarskiego, niespełniającego wymagań przewidzianych w określonych przepisach, jako „hotelik” wprowadza w konsumenta w błąd.

Stosownie do art. 43 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych nazwy rodzajów i oznaczenia kategorii obiektów hotelarskich podlegają ochronie prawnej i mogą być stosowane wyłączenie w odniesieniu do obiektów hotelarskich w rozumieniu ww. ustawy. Nazwa „hotel” może być więc stosowana wyłącznie do obiektów hotelarskich, w odniesieniu do których marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości wydał na mocy art. 38 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych decyzję o zaszeregowaniu obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii obiektów hotelarskich.

W ocenie organu antymonopolowego konsument dokonując zakupu usługi w obiekcie oznaczonym jako ‘hotelik” (niespełniającym wszystkich wymagań dla zaszeregowania tego obiektu jako „hotel”)może mieć przeświadczenie, iż korzysta z obiektu będącego hotelem i spełniającego wszystkie wymagania przepisów ustawy o usługach turystycznych, zaś nazwa „hotelik” stosowana jest dla np. podkreślenia, że obiekt ten jest bardziej przytulny, dostosowany do obsługi dzieci czy też po prostu mniejszy. W ocenie Prezesa UOKiK wśród konsumentów nie ma ugruntowanej świadomości, że obiekty o zdrobniałej nazwie są po prostu mniejsze i nie spełniają wszystkich wymagań. Konsumenci, w tym zagraniczni, nie mają obowiązku znać szczegółowo przepisów prawnych w tym zakresie i dla nich obiekt posiadający w nazwie słowo „hotel” w jakiejkolwiek formie, jest hotelem i  spełnia w związku z tym określone standardy. Nie można przerzucać na konsumentów odpowiedzialności, żeby to oni podczas oceny oferty stwierdzali, że np. wielkość budynku nie pozwala na to, żeby obiekt był pełnowartościowym hotelem i w związku z tym przedsiębiorca stosuje zdrobniałą nazwę. Wprowadzenie w błąd polega na zniekształceniu procesu decyzyjnego konsumenta poprzez wytworzenie w jego świadomości mylnego przekonania co do transakcji, w którą chce się zaangażować – taka właśnie sytuacja ma miejsce przy oznaczaniu obiektu hotelarskiego jako „hotelik” bez spełniania przez ten obiekt wymogów określonych w przepisach.

Jak widać odpowiedzi na pytanie nie otrzymałem. UOKiK potwierdził jedynie w nim swoje aktualne stanowisko.

Piotr Cybula

„Odpowiedzialność biur podróży a ochrona klientów w prawie polskim i Unii Europejskiej” – bezpłatna publikacja

Jak podaje Konfraternia Turystyczna publikację pt. „Odpowiedzialność biur podróży a ochrona klientów w prawie polskim i Unii Europejskiej” można nieodpłatnie zamówić pokrywając koszty przesyłki.

Zgłoszenia przyjmuje Anna Delikat, Biblioteka Główna Wyższej Szkoły Bankowej w Toruniu, ul. Dekerta 26-28; 87-100 Toruń, tel. 56 660.92.02, email: anna.delikat@wsb.torun.pl, www.wsb.torun.pl/biblioteka

UOKiK: Przed Wakacjami – Co warto wiedzieć?

Przed Wakacjami – Co warto wiedzieć?

Jak uniknąć korków, wysokich opłat za telefon i cła za pamiątki? Co zrobić gdy przewoźnik zgubi nasz bagaż? Jakie ubezpieczenia warto wykupić? O tych oraz innych ważnych sprawach przy planowaniu letniego wypoczynku przypominają dzisiaj 33 instytucje biorące udział we wspólnej akcji Przed wakacjami – co warto wiedzieć?

[Warszawa, 28 czerwca 2013 r.] Jak wynika z najnowszego badania przeprowadzonego na zlecenie UOKiK – wybierając się na zorganizowane wczasy najczęściej obawiamy się upadłości biura podróży, co zadeklarowała ponad jedna trzecia konsumentów (34,3 proc.). Coraz więcej Polaków czyta umowy przed wyborem biura podróży. Niestety tylko co czwarty konsument wie, że prawo do reklamacji nieudanego wyjazdu dotyczy także ofert last i first minute. Ponadto zaledwie co dziesiąty turysta orientuje się ile ma czasu na zgłoszenie zastrzeżeń organizatorowi.

Wyniki ankiet pokazują, że blisko połowa (46,1 proc.) respondentów czyta umowy przed wyborem biura podróży i sprawdza, czy wszystkie zawarte w nich warunki są zgodne z prawem, podczas gdy rok temu była to niespełna jedna trzecia (29 proc.).  Chociaż większość ankietowanych (50,8 proc.) nadal deklaruje, że umów nie czyta to jednak takich osób jest znacznie mniej niż przed rokiem (57 proc.). Zgodnie z prawem każda umowa o świadczenie usług turystycznych powinna określać m.in. miejsce pobytu, termin rozpoczęcia i zakończenia wycieczki, standard hotelu i posiłków czy rodzaj środka transportu. Niedotrzymanie któregokolwiek z warunków określonych w umowie jest podstawą do złożenia reklamacji i żądania obniżenia ceny usługi.

Więcej osób niż przed rokiem wiedziało, że Rejestr klauzul niedozwolonych to lista warunków, które nie powinny znaleźć się w umowie zawieranej z przedsiębiorcą. Prawidłowej odpowiedzi udzieliła blisko jedna trzecia konsumentów (30,8 proc.) podczas gdy rok wcześniej była to jedna czwarta (25 proc.). Z kontroli UOKiK wynika, że najwięcej nieprawidłowości we wzorcach umownych biur podróży wiąże się właśnie ze stosowaniem postanowień niedozwolonych. Najczęściej kwestionowane jest ograniczanie odpowiedzialności touroperatora w sytuacjach takich jak opóźnienie samolotu czy zmiana hotelu.

Nadal niewielu konsumentów wie ile wynosi termin na złożenie reklamacji wadliwej usługi turystycznej. Zaledwie co dziesiąty badany (9,7 proc.) wiedział, że na reklamację nieudanej wycieczki ma 30 dni od dnia jej zakończenia. Zgubiony bagaż, brak obiecanego widoku na morze, gorszy standard hotelu, a nawet hałas w nocy – to przykłady problemów, które mogą być podstawą do złożenia reklamacji i żądania obniżenia ceny wycieczki. W oszacowaniu odszkodowania pomocna jest tabela frankfurcka. Nieco więcej wiemy na temat możliwości reklamowania usług turystycznych o obniżonej cenie (tzw. last minute i first minute). 24 proc. badanych wie, że wycieczkę kupioną w ofercie specjalnej można reklamować na takich samych zasadach jak w przypadku zapłacenia za usługę pełnej stawki.

W tym roku w ramach wspólnej akcji Przed wakacjami – co warto wiedzieć? już po raz czwarty radzimy o czym pamiętać, wybierając się na urlop. 33 instytucje, urzędy i organizacje na swoich stronach internetowych właśnie dziś wspólnie informują m.in. o bezpieczeństwie, prawach i obowiązkach ważnych do zapamiętania przed długim urlopem wypoczynkowym. Bez względu gdzie i jak spędzasz urlop – powinieneś znać swoje prawa. Dzięki wspólnej akcji wszystkich uczestników projektu znajdziesz potrzebne informacje, o których nie można zapomnieć przed wakacjami. Planujesz wakacyjny wypoczynek – poznaj swoje prawa. Informacji szukaj na głównych stronach internetowych uczestników wspólnego projektu:

 

W akcji biorą także udział Wojewódzkie Inspektoraty Inspekcji Handlowej: Białystok, Bydgoszcz, Gdańsk, Gorzów Wielkopolski, Katowice, Kielce, Kraków, Lublin, Łódź, Olsztyn, Opole, Poznań, Rzeszów, Warszawa, Wrocław, Szczecin

 Źródło: komunikat prasowy UOKiK z 28.06.13 r.