Tag Archives: timeshare

„Timesharing jako międzynarodowy stosunek prywatnoprawny”

W czasopiśmie Transformacje Prawa Prywatnego (2011, nr 4) ukazał się artykuł pt. Timesharing jako międzynarodowy stosunek prywatnoprawny. Jego autorem jest Mateusz Jagieła.

Artykuł dostępny jest na stronie internetowej czasopisma.

Piotr Cybula

Reklamy

UOKiK uznał praktykę HOLIDAY TRAVEL CENTER za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów

Niezbędne koszty zawarcia umowy 500 EUR – to jedno z postanowień stosowanych przez Holiday Travel Center w Warszawie. Prezes UOKiK uznała, że spółka naruszyła zbiorowe interesy konsumentów i nałożyła karę finansową ponad 6,6 tys. zł

[Warszawa, 22 listopada 2011 r.] Postanowienia, które zostały uznane przez sąd za zabronione znajdują się w rejestrze klauzul niedozwolonych. Wpis do tego rejestru oznacza, że żaden przedsiębiorca, bez względu na branżę, nie może ich stosować. Obecnie w rejestrze znajduje się 2705 klauzul, z których ponad 700 związanych jest z turystyką.

Postępowanie w sprawie Holiday Travel Centre zostało wszczęte na podstawie zawiadomienia konsumenta. Spółka oferuje czasowe pobyty w ośrodkach oraz apartamentach wypoczynkowych na podstawie umów zawartych na dłuższy okres – np. na 15 lat. Konsument, który zdecyduje się skorzystać z oferty na dłużej niż trzy lata zawiera tzw. umowę timesharingu – nabywa prawo do korzystania z nieruchomości w określonym czasie.

Po przeanalizowaniu wzorców umownych Prezes UOKiK miała zastrzeżenia m.in. do klauzuli wymuszającej na konsumentach bezzwrotną wpłatę 500 euro z tytułu zawarcia umowy. Zdaniem Urzędu, przedsiębiorca może jedynie domagać się zapłaty poniesionych przez niego kosztów związanych z organizacją wyjazdu, jednak musi to być to suma adekwatna od rzeczywistych wydatków, które poniósł.

Prezes UOKiK uznała, że spółka Holiday Travel Center, stosując postanowienia wpisane do rejestru klauzul niedozwolonych, naruszyła zbiorowe interesy konsumentów i nałożyła karę finansową w wysokości 6 612 zł. Decyzja nie jest ostateczna, ponieważ przedsiębiorca odwołał się do sądu.

Źródło: informacja prasowa UOKiK

Poland is late in implementing the new Timeshare Directive

The deadline for EU Member States to enact legislation implementing the new EU Timeshare Directive expired on February 23, 2011. However, such legislation is still not in force in Belgium, Hungary, Lithuania, Poland, Slovenia and Spain.

Source: Michael Wukoschitz / IFTTA

Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o timeshare

5 lipca 2011 r. Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o timeshare, przedłożony przez Prezesa UOKiK. Na stronie internetowej Rady Ministrów znajduje się następująca informacja o tej propozycji:

Projekt ustawy zawiera przepisy, które będą lepiej chronić prawa konsumentów korzystających z usług timeshare. Przygotowano go ze względu na konieczność wdrożenia do polskiego prawodawstwa przepisów nowej regulacji unijnej w tym zakresie. Nowa ustawa zastąpi tę z 2000 r., która implementowała regulacje z poprzedniej dyrektywy.

Timeshare oznacza prawo do korzystania z rzeczy, a przede wszystkim z nieruchomości (np. ośrodka turystycznego, hotelu, pensjonatu, apartamentu) w określonych, regularnie powtarzających się odstępach czasu w każdym roku. Timesharing wiąże się z branżą turystyczną i jest wykorzystywany do nabywania prawa korzystania z nieruchomości położonych w miejscowościach atrakcyjnych turystycznie.

W projekcie ustawy określono zasady i tryb zawierania umów: timeshare; o długoterminowy produkt wakacyjny; pośrednictwa w odsprzedaży timeshare lub długoterminowego produktu wakacyjnego; o uczestnictwo w systemie wymiany. Szczegółowe definicje tych umów zawarto w projekcie ustawy. Wskazano, że na podstawie umowy timeshare konsument, za wynagrodzeniem, będzie nabywał prawo do korzystania z co najmniej jednego miejsca zakwaterowania (umowa będzie zawierana na dłużej niż jeden rok). Umowy będą zawierane między konsumentem a przedsiębiorcą (oferującym timesharing).

W projekcie ustawy szczególny nacisk położono na rzetelne i dokładne informowanie konsumenta o ww. umowach. Przejawem tego jest wprowadzenie obowiązku dostarczania konsumentowi – przed zawarciem danej umowy – informacji przedkontraktowych, które będą mu przekazywane na standardowych formularzach informacyjnych, osobno przygotowanych dla każdego typu umowy. Informacje przedkontraktowe – w zależności od zawieranej z konsumentem umowy – obejmować będą m.in. podstawowe dane o przedsiębiorcy (nazwa firmy, jej siedziba, forma prawna), dokładny opis świadczonych usług (np. charakterystyka miejsca zakwaterowania i dodatkowych obiektów takich jak np. basen, sauna), a także informacje o prawach konsumenta wobec przedsiębiorcy. Ustawa zobowiązuje przedsiębiorcę do nieodpłatnego przekazywania informacji przedkontraktowych, w sposób jasny i zrozumiały, na piśmie lub innym trwałym nośniku informacji. Dokonywanie zmian w takich informacjach będzie możliwe wyłącznie za zgodą konsumenta lub w przypadku działania siły wyższej. Rozwiązania te powinny zwiększyć wiedzę konsumentów przed podpisaniem umowy, dzięki czemu podejmowane przez nich decyzje staną się bardziej świadome i przemyślane.

Zgodnie z projektem, przedsiębiorcy oferujący zawarcie 4 ww. umów, podczas różnego rodzaju akcji promocyjnych, będą zobowiązani do jednoznacznego poinformowania konsumentów o ich handlowym charakterze. Jednocześnie przedsiębiorca w każdej reklamie dotyczącej produktów będących przedmiotem takich umów, będzie musiał wskazywać konsumentowi sposób dotarcia do informacji przedkontraktowych.

Ustawodawca postanowił, że wszystkie umowy powinny być zawierane w formie pisemnej (chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę).

Projekt ustawy wprowadza też zmiany w prawie odstąpienia konsumenta od ww. umów. Wydłużeniu – z 10 do 14 dni – ulega termin, w którym konsument będzie mógł skorzystać z tego prawa bez podania przyczyny. W przypadku odstąpienia od umowy, we wskazanym terminie, przedsiębiorca nie będzie mógł pobierać z tego tytułu żadnych opłat.

Uszczegółowiono zasady liczenia terminu przewidzianego na odstąpienie od umowy. Integralną częścią każdej umowy będzie oddzielny formularz odstąpienia od niej. Skorzystanie z niego ułatwi konsumentowi złożenie oświadczenia o odstąpieniu.

Ustawa ma wejść w życie po 6 miesiącach od daty ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.

Rząd przyjął założenia do projektu ustawy o timeshare

29 marca 2011 r. rząd przyjął założenia do projektu ustawy o timeshare (stanowiącej implementację dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/122/WE z 14 stycznia 2009 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany), przedłożone przez prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

W założeniach do projektu nowej ustawy przewidziano wprowadzenie mechanizmów lepiej chroniących prawa konsumentów korzystających z usług timeshare. Potrzeba przygotowania założeń wnika z konieczności wdrożenia do polskiego prawa przepisów nowej regulacji unijnej w tym zakresie. Nowa ustawa zastąpi tę z 2000 r., która implementowała regulacje z poprzedniej dyrektywy.

Timeshare oznacza prawo do korzystania z rzeczy, a przede wszystkim z nieruchomości (np. ośrodka turystycznego, hotelu, pensjonatu, apartamentu) w określonych, regularnie powtarzających się odstępach czasu w każdym roku. Timesharing funkcjonuje od ponad 40 lat. Najwcześniej stosowany był we Francji i w USA, w Polsce pojawił się dopiero w latach 90. Wiąże się z branżą turystyczną i jest wykorzystywany do nabywania prawa korzystania z nieruchomości położonych w miejscowościach atrakcyjnych turystycznie.

Od momentu przyjęcia starej dyrektywy na rynku timeshare doszło do kilku zmian. Oprócz usług timeshare pojawiły się nowe produkty: długoterminowe produkty wakacyjne (kluby wakacyjne), systemy wymiany, odsprzedaży, a także różnego rodzaju umowy powiązane z timeshare. Nie wchodziły one jednak w zakres starej dyrektywy, czyli nie miały odzwierciedlenia w prawie krajowym, co pozwalało nieuczciwym przedsiębiorcom obchodzić przepisy prawa. Zmieni to nowa ustawa o timeshare.

Najważniejsza zmiana przewiduje zawieranie umowy timeshare. Na jej podstawie konsument będzie nabywał prawo korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym roku. Ustawa będzie miała także zastosowanie do umów: o długoterminowy produkt wakacyjny; pośrednictwa w odsprzedaży timeshare lub długoterminowego produktu wakacyjnego; o uczestnictwo w systemie wymiany; powiązanej. Przedsiębiorcy oferujący zawarcie ww. umów podczas różnego rodzaju akcji promocyjnych będą zobowiązani do jednoznacznego poinformowania konsumentów o ich handlowym charakterze.

Zgodnie z założeniami, zrezygnowano z jednolitego pisemnego prospektu o charakterze informacyjnym, przekazywanego konsumentowi przed zawarciem umowy. Ponieważ pojawiły się nowe umowy, projekt ustawy przewiduje dla każdej z nich oddzielne standardowe formularze informacyjne (będą one zawierać informacje charakterystyczne dla każdej z umów). Chodzi o to, aby zwiększyć wiedzę konsumentów przed podpisaniem umowy, aby podejmowane przez nich decyzje były bardziej świadome i przemyślane. Wystanadaryzowane formularze informacyjne umożliwią klientom porównywanie ofert, i w efekcie wybór najkorzystniejszej z nich.

W założeniach przyjęto, że projekt ustawy wprowadzi pewne zmiany w prawie odstąpienia konsumenta od ww. umów. Wydłużeniu – z 10 do 14 dni – ulegnie termin, w którym konsument będzie mógł skorzystać z tego prawa. Uszczegółowione zostaną zasady liczenia terminu przewidzianego na odstąpienie od umowy. W przypadku odstąpienia konsumenta od umowy, we wskazanym terminie, przedsiębiorca nie będzie mógł pobierać z tego tytułu jakichkolwiek opłat. Integralną częścią każdej umowy będzie oddzielny formularz odstąpienia od niej. Ułatwi to konsumentom złożenie oświadczenia o odstąpieniu. Szczególne regulację przewidziano wobec długoterminowego produktu wakacyjnego.

Źródło: http://www.premier.gov.pl/rzad/pozostale_dokumenty/zalozenia/zalozenia_do_projektu_ustawy_o,6306/ (podkreślenia częściowo: P.C.)